stadsomroep.com


Afdrukvriendelijke versie van tekst en afbeeldingen op http://www.stadsomroep.com/Detail.asp?NUM=39965
Auteursrecht uitdrukkelijk voorbehouden - © 2019 Stadsomroep.com

Brugse getuigenis van Thierry Coppieters 't Wallant met oorlogsverhaal beroert Senaat

Nieuws
Brugge, dinsdag 11/11/2014. De in Sint Michiels geboren Brugse oorlogssveteraan Thierry Coppieters 't Wallant (14 mei 1927) bracht op 11 november, niet voor het eerst overigens, een Brugs verhaal uit de tweede wereldoorlog in de Senaat in Brussel. Zijn verhaal, dat hij bracht ter gelegenheid van 11 november, begon met het bombardement op het toenmalige militaire vliegveld in Knokke, op 10 mei 1940, op de eerste dag van de oorlog. 'Bij dat bombardement werd een Belgisch militair zwaar gewond, en mij vader heeft die man met zijn eigen auto naar het hospitaal in Brugge gebracht,' herinnert Thierry Coppieters zich.

Brandbommen

'...Kort nadien werd, terwijl wij aan het vluchten waren richting Frankrijk, ons huis door drie brandbommen vernield. We herbben dan met de nodige hulp bij buren mogen logeren, want wij hadden plots niets meer. Ik heb daar dan drie weken in het bad van de buren geslapen. Dat is oorlog, voor een jongen van 13.' ... 'Aan de kust was de bezetting zeer zichtbaar: de kust werd spergebied en de zwaar bewapende Duitse militairen bouwen er aan de Atlantic-Wall. Op de Dijk gaan werd verboden en het was gedaan met baden in zee. Voor we naar Brugge naar school mochten gaan hadden we een 'Shein' nodig, een pas met toelating, want in het spergebied mocht je hoogtens 5 kilometer van huis gaan en wij mochten zowiezo niet naar Nederland en richting zee dus konden we vrijwel nergens naar toe,' stelt Coppieters. 'En als je richting Zeebrugge of de kanalen aan Dudzele reed met de tram, waren daar controles waarbij met spiegels werd gekeken onder de voertuigen.'

Geen honger

'Wij hadden niet genoeg natuurlijk maar ik kan niet zeggen dat we echt honger geleden hebben. Wij waren niet in de concentratiekampen. Maar mijn vader was in de weerstand en daar is hij verklikt geweest. De meesten van hen zijn gestorven in de concentratiekampen en één van hen stierf door martelingen in de gevangenis van Antwerpen. Mijn vader mocht voor de begrafenis van Edgard van de Belgische autoriteiten van de gevangenis terug keren naar Knokke, dat hebben de Duitsers toen niet geweten... En voor de begrafenis was de ganse bevolking aanwezig. Mijn vader heeft dan ook drie jaar in het concentratiekamp gezeten. In al die tijd waren wij in het ongewisse over zijn toestand,' herinnert Thierry Coppieters.

Terugzien met vader

'En pas na de oorlog, ik was toen net zelf in het leger gegaan als vrijwilliger, vernam ik van mijn majoor, dat ik naar het Sint-Pieters Ziekenhuis in Brussel moest, dat mijn vader daar was aangekomen. Je kan je niet voorstellen hoe zwaar dat was. Je vader na drie en een half jaar terugzien, waarvan je niet eens wist dat hij nog leefde', besloot een tot de tranen toe bewogen Thierry Coppieters 't Wallant.

(FN-Eigen Berichtgeving/Senaat)

Auteursrecht uitdrukkelijk voorbehouden - © 2019 Stadsomroep.com