Nieuws uit de Brugse regio

De Soldaat-facteur en Rachel opgevoerd in de St. Donaaskerk

De Soldaat-facteur en Rachel opgevoerd in de St. Donaaskerk
Zeebrugge, vrijdag 28/11/2014. Na de try-out te Mesen en de eerste voorstellingen daar, is het stuk van Arne Sierens ' De Soldaat-facteur en Rachel 'op tournee in Vlaanderen. Dit in het kader van de herdenking van 100 jaar WO I. Tijdens de opvoeringen van 14-18, de Musical, zaten we midden in deze verschrikkingen. Hier betrof het de getuigenis van twee mensen gebaseerd op dagboeken en brieven. Hun pijnen tijdens deze oorlog. Gisteren woensdag 26 november 2014, de start van de tournee in Vlaanderen, in de St. Donaaskerk van Zeebrugge. Vier dagen na elkaar in deze unieke en ideale locatie , naast de kerk een militair kerkhof. Stille getuigen.
Normaal gezien zou Johan Heldenbergh, regisseur van het stuk, de hoofdrol vertolken. Wegens verplichte rust nam Sébastien Dewaele het van hem over. De meesten kennen hem van ' Eigen Kweek ' of de groep Preuteleute. Samen met Mieke Dobbels en een 40 tal koorleden. Het koor begeleid door enkele instrumenten komt hier volledig tot zijn recht. Lang geleden dat de kerk nog zo vol zat. ' De Soldaat-Facteur en Rachel ', werd voor het eerst opgevoerd in 1986 en ontving in 1989 de Interprovinciale prijs. Prijs voor Toneel van de Vlaamse Provincies. Compagnie Cécilia herneemt dit nu in een regie van Johan. En met redelijk veel muziek, zoals we van hem gewend zijn. Toen in '86 was de regie in handen van Arne Sierens en hij speelde ook de hoofdrol. Johan heeft er zijn eigen stempel op gedrukt van deze twee monologen. Hij kan trots zijn op Sébastiens vertolking, en de klik met Mieke ( speelde ook een rolletje in ' Eigen Kweek ' ) was er ook. Dat zag en voelde je. Het artistieke duo, Johan en Mieke samen in ' The Broken Circle Breakdown featuring the Cover-Ups of Alabama ', geen Mieke te Brugge, April 2009. Samen in ' De Soldaat … ', geen Johan in Zeebrugge. Jammer, een andere keer misschien.
De twee monologen, twee acteurs, Stijn en Lena van een toneelvereniging die een stuk brengen en vertellen hoe Louis en Rachel de oorlog zijn doorgekomen. Hij, als brievenbezorger in de loopgraven, niet meedoend aan het gevecht maar er toch middenin, en uiteindelijk toch verzeilend in de trachés. Het militair uniform met de gele band rond zijn arm, Post. Zij, femme de ménage bij een militair. Na enige tijd kruisen zich hun blikvelden en verliefdheid volgt, de huishoudhulp en de veertigjarige facteur. Louis en Rachel, elk op hun beurt vertellen in het West Vlaams wat ze meemaakten, hoe ze zich voelden. Tot uiteindelijk de twee monologen naast elkaar, een climax bereiken. Rachel, met wiegende armen, haar kind is geboren. Louis, uiteindelijk na al de gruwel, zijn hand bewegend, er een kogel doorgeschoten. Deze climax wordt nog verstevigd door het koor. Enkelen zetten een baret op, doen hun vest uit en het bruinachtig uniform komt tevoorschijn, de andere koorleden volgen dezelfde handeling. En er wordt geëindigd met een Duitstalig lied. Voor ons in het publiek staat ook iemand recht en zingt mee. Nog een drietal anderen verder weg volgen dit voorbeeld. Gespeeld, of echt zo geëngageerd ? Voordien werd een vlag met opschrift WVO ( West Vlaanderen Onafhankelijk, een fictieve organisatie ) onthuld. De nu en dan halfbelichte koorleden, voor hen de twee acteurs en de muzikanten zorgen voor een nu en dan beklemmende sfeer. Ook het zwarte doek met de lichtjes versterkt dit schouwspel. Deze aparte liefdeshistorie met inspelen op het koor, klokkengelui, zestien keer, mis, nee Mis. Het zich storen aan een gsm die afgaat, ' Zou je dat willen afzetten, ja '. Het verdwijnen in de pastoorsruimte van Louis ( Sébastien ). Rachel ( Mieke ), verwonderd kijkend hem volgend. Wat is er aan de gang ? Wordt het stuk verstoort ? Nee, uit de boxen horen we wat de reden is. Beiden terug en Mieke nog Vlaamser ( coach was Mieke Cafmeyer ) dan vooraf vervolgt haar monoloog met die van Sébastien. Het te laat komen, de gsm's, de rode rok, geen uniform, het zwarte dansbroekje ( tijdens het dans nummer tomatoes ) en het taaltje stoorden Stijn. Prachtig, wij allen echt op een dwaalspoor gezet. De uitverkochte voorstelling, ( en tevens ook donderdag, vrijdag en zaterdag ) eindigde met een daverend en rechtstaand applaus. De nummers die de koorleden zongen waren echt een meerwaarde aan dit prachtig stuk van Arne Sierens. O.a. : ' I Didn't Raise My Boy to be a Soldier ', ' Don't Touch my Tomatoes '. Het eindnummer moet ik schuldig blijven, maar het klonk als was het …
Het rijden naar Zeebrugge was net rijden door een slagveld, dit wegens de grote wegenwerken die er momenteel gaande zijn. Uitkijkend hoe en waar de volgende invoeging, de draai, en redelijk donker. Toekomend aan de St. Donaaskerk. Een drummende massa, vielen de bommen, was dit een schuiloord ? De stilte ernaast van al die witte grafstenen. Een beter decor, plaats was er niet om ' De Soldaat-Facteur en Rachel ' te laten doorgaan.

Muzikant en koorleider : Hans Primusz, andere muzikanten waren Stan Nieuwenhuis en Renke van Impe. Tevens dank aan al de vrijwillige koorleden die er een fantastische avond van gemaakt hebben.

(Patrick Stieperaere-Eigen Berichtgeving/Foto: Stippy)
De volledige fotoreportage vindt U hier...
Meer over Concert    Theater    Geschiedenis    Evenementen    Zeebrugge    
afdrukken Afdrukvriendelijke versie mailenMail permalink naar dit bericht

Reageer via Facebook of twitter

Tweet

Vandaag