Nieuws uit de Brugse regio

Schedelgeboorten in de Stadsschouwburg

Schedelgeboorten in de  Stadsschouwburg
Brugge, vrijdag 21/11/2014. Vrijdag 21 november stonden de Schedelgeboorten nog eens op het podium van de Brugse Stadsschouwburg. Na hun succesrijke show twee jaar geleden mochten we vandaag een bloemlezing uit hun twintigjarige carrière meemaken. Achteraan, tegen het decor geplakt startten ze de show met ' Muizeken '. En met een ander succesnummer namen ze hun plaatsen op het podium in. Wouter vroeg even later aan het publiek wat er veranderd was. ' Ja, Rik Tans is er niet meer bij, zonder hem nu, zonde,… ik ga niet het hele verhaal vertellen of de vuile was buitenhangen, … we hebben er een nieuwe bij, Rudi Genbrugge '. ' Jullie mogen een retrospectieve verwachtten van het beste van onszelf '. ' We geven ons bloot, zoals je ziet '. Het achtergrond decor hing vol met de kledij van de afgelopen jaren, dus geen kleren meer. Maar de Schedelgeboorten hadden er weer iets origineels op gevonden. Nog steeds, volop enthousiast, slaan de nummers als een bom in, schatergelach in de zaal met de herkenbare situaties gegoten in spitsvondige teksten, melodieus gebracht. Conga's, klassieke gitaar, zaag, bonga's en ander percussiemateriaal werd aangewend om de Afrikaanse, Spaanse melodieën in sommige songs kracht bij te zetten. ' Ondersteboven ', ' Rosbif ', ' Flamenco '. Het klinkt nog steeds even fris. En na enige tijd vergeet je Rik zelf, Rudi is een verfrissende noot in deze alom gekende creaties van het twintigjarige oeuvre. Wouter Van Lierde, gekkebekkend, verwonderd kijkend, wachtend op reacties, zingend en geruggesteund door de nieuwe en zijn twee bekende kompanen Francis Wildemeersch en Danny Van Rietvelde hebben nogmaals bewezen dat De Schedelgeboorten verre van versleten zijn.
Ingespeeld op elkaar vermaken ze het publiek. Je kan er moeilijk onbewogen bij blijven. Ja, soms plakt er iets wel aan de lever, zoals we zeggen. Niet iedereen kan alles appreciëren wat ze brengen of zeggen. Grof, niet echt, we zijn al zoveel gewoon, het lachen met andere culturen of religie. Zoals het grapje van Wouter achter het drumstel. Deed alsof hij erop speelde en via een min of meer Griekse woordspeling zei hij : ' Wanneer stopt een Griek met lachen? Nadat-ie-failliet-is '. Hij had voordien ook een selfmade pakket voorgesteld met de nodige religieuze opmerkingen. Een gezamenlijke masturbatie improvisatie. Er zijn er nog steeds velen die zich aan zo'n dingen storen maar als je een beetje een cabaretier kent, mag je je aan alles verwachten. Er zijn stand up comedians die veel groffer om de hoek komen. Gisterenavond kregen we ook nog het heerlijk onnozel ' Fotokopiekot ', hilarische uitbeeldingen. Het prachtige stuk van : … niet alleen minnaars maar ook vrienden, Hugo en Nicole , Célie en Jean Luc, Boudewijn en Fabiola,… Het prachtige in elkaar gestoken nummer met onze voetballers. Het publiek laten meezingen met één van de nummers, te moeilijk, 'hé, we doen het dan zonder klank en bouwen op. Negentig minuten zonder pauze, het werden er bijna 120. ' Muizeken 2 ', de bissen ' Allemaal van Mij ', ' Als ik ne Vent ben '. Een extra muizenummer, deel drie, ze zijn nu een gezinnetje. En ' Manienu '. Het zat erop. Voor zij die hen al enkele keren gezien hadden, was het weer een aangename en plezante avond. Voor de anderen was dit een gezellige absurde en bij het leven gegrepen voorstelling die je soms toch eens verder doet nadenken. Situaties in de nummers die je herkent, de fijne nuances en de lichte verwijzingen met de nodige woordspelingen. Zelfs de Sirtaki werd gedanst voor de neus van de eerste rij toeschouwers. Is dit een afscheid of mogen we nog nieuwe dingen verwachten van deze Vlaamse cabaretgroep. De Nieuwe Snaar is gestopt, we hebben nog Kommil Foo ( werken nu en dan mee en ruggensteunen De Schedelgeboorten ) die ons naar het theater brengt op het gebied van apart levenscabaret met een komische touch.
Dit was voor mij de eerste kennismaking met deze schitterende performers van het cabaretgenre. Er valt dus nog altijd iets te ontdekken dat een avondje theater de moeite maakt om uit je luie zetel te komen en te genieten van de eerste tot de laatste seconde.
Het applaus was er ook naar, want ze zijn zelfs tot drie keer teruggeroepen.

(Patrick Stieperare-Eigen Berichtgeving/Foto: Stippy)
De volledige fotoreportage vindt U hier...
Meer over Concert    Theater    Humor    Evenementen    Binnenstad    
afdrukken Afdrukvriendelijke versie mailenMail permalink naar dit bericht

Reageer via Facebook of twitter

Tweet

Vandaag