Nieuws uit de Brugse regio

Dagboek van een Soigneur was in de Stadsschouwburg

Dagboek van een Soigneur was in de Stadsschouwburg
Brugge, dinsdag 18/11/2014. Theater Antigone presenteerde op dinsdag 18 november 2014 in de Stadsschouwburg hun 'Dagboek van een Soigneur', in een regie van Tom Dupont. Tom tekende eveneens voor de tekst, en samen met het ontworpen beeldmateriaal van Peter Monsaert en Giovani Vanhoenackers decorontwerp, worden we wegwijs in het wereldje van de wielrennerij. Jos Verbiest en Lucas Van den Eynde, in de rollen van de twee broers.
Om 19.15 was er een inleiding voor de gegadigden in de foyer. Gastspreker, artistiek leider van Theater Antigone, Jos Verbist nam het woord. ' Het toeval wil dat ik ook meespeel ' , zei hij. ' Een kort gebalde en stijlvolle inleiding ', zoals hij het noemde. 'Dagboek van een Soigneur' maakt deel uit van een samenwerking tussen Wevelgem en Roubaix. Wevelgem het niet professionele luik en Roubaix het professionele. Het was een uitdaging, we wilden niet alleen het theaterpubliek bereiken maar ook de wielerliefhebber. Tal van mensen hadden nog nooit een voet in het theater gezet, de formule bleek succesvol. Tom, die de regie verzorgde had al veel ervaring, zelfs op jonge leeftijd was hij niet aan zijn proefstuk toe. Als hij met iets bezig is vreet hij zich vast in de materie. Twee jaar interviews met soigneurs, mecaniciens,… er zit zelfs één in zijn familie. Van daaruit werd er vertrokken. Onze Vlaamse wielrenners, en er vertrekt hier ieder jaar vanop de Markt ook een mooie koers. Koers, het zit in je bloed, in de familie, van vader op zoon. En dit soms generaties lang. De microbe. De ontgoocheling, het succes. Ik speel dit toevallig met Lucas, in feite niet toevallig, we zijn beiden van Lier. Zijn vader bracht nog de soep bij ons aan huis. Ook elkaar ontmoet in het theater. En Lucas stelt zich graag ten dienste van jonge theatermakers, geeft hen een kans. En vergeet na vanavond zeker niet Tom Dupont. Lucas en ikzelf hebben ons ook gedocumenteerd. ' Het is een koers in de koers, niet gescheten, verdorie, bloed, zweet en tranen '. Meerijden in de volgwagens, meer bepaald die van de soigneurs, het is echt rallyrijden. Geen tijd om te checken gordel aan ja of nee. Een koers haalt het schoonste en het slechtste in de mens naar boven. Overwinning, nederlaag, rechtvaardigheid, ploeggeest, bedrog, kameraadschap, het uitblinken, het geld. Al deze dingen komen naar boven in de competitiesport. Dus voor theatermakers zeer interessant. De voelsprieten gedurende twee jaar uitgestoken, om alles van de koers en het wielrennen te weten te komen. Het stuk is zelf gecreëerd, en met Peter Monsaerts film offline is het iets unieks geworden. ' Jullie moeten niet bang zijn om achteraf vragen te komen stellen aan ons, we lopen hier nog een tijdje rond '. ' En ook geen probleem om Antigone te contacteren '. En Jos sloot af met : ' Veel plezier nog en een prettige avond '.
 
De voorstelling zelf, twee broers, die een carrière hadden in het wielrennen. De ene als wielrenner de ander als verzorger. Een tragikomedie, Robert Vandenbulck ( Lucas ) blind geworden, trekt rond om lezingen te geven onder het motto ' een verzorger getuigt '. Zijn broer begeleid hem en verzorgt de powerpoint. Robert wil liefst het wielrennen vergeten. We ondervinden ook dat er een schuldvraag tussen hen in hangt. Terwijl iedereen nog plaats neemt gaat Robert op een stoel zitten, wachtend. Een massagetafel, een spreekgestoelte, een frigobox en een bureautje vormen het decor. Een wit doek vervolledigt alles. Peter Devisch stapt het podium op en vraagt iedereen zijn gsm uit te doen. Kondigt de gastspreker aan. Apart. De lezing is onderverdeeld in hoofdstukken, met de geestige powerpoint geprojecteerd op het doek. Zeer origineel en hilarisch hoe het soms voorgesteld wordt. Om het publiek een beetje wegwijs te maken of om te zien hoeveel wielerliefhebbers de lezing bijwonen doet Robert een klein kwisje. Enkele vraagjes, weetjes, kijkend wie het antwoord weet. Zoals o.a. : ' Wie was de grootste renner … '. Namen als Monseré klinken op uit de zaal. Uiteindelijk zegt Robert, ' Nee, Guido, mijn broer '. We worden meegezogen doorheen de hoofdstukken, de familiekwesties en steken onder water tussen de broers escaleren na verloop van het stuk. De eerste samenwerking tussen Lucas en Jos dateert reeds van 1986, ze kennen elkaar dus goed en zijn echt op elkaar ingespeeld. Tom heeft een pracht van een stuk geschreven en je komt buiten met het gevoel : wat mogen we aannemen als waarheid en wat is er bij het haar getrokken. Lucas en Jos schitteren elk in hun rol. Peter en  Giovani zorgden voor de sfeer rond het hele gegeven met hun beelden en attributen, niet alles is zichtbaar in het begin. Dit is cultuur van het hoogste niveau en hopelijk zorgen de diverse besparingen er niet voor dat we binnen enige tijd zulke pareltjes zullen moeten missen. Voor zij die het stuk nog persé willen zien, er zijn nog enkele voorstellingen in november, in december op verplaatsing in Roubaix  en sluiten af in Kortrijk. Misschien wel verlengingen ?
Dit stuk zit zo goed in elkaar dat je in feite niets mag prijsgeven, je moet het ervaren. Toch één iets : bepaald moment vertelt Guido een mopje. ' Waarom lopen de paarden en de koeien in de weide mee met de wielrenners in de Tour de France en andere wedstrijden ? Omdat ze elkaar kennen van bij de veearts '.

(Patrick Stieperaere-Eigen Berichtgeving/Foto: Stippy)
De volledige fotoreportage vindt U hier...
Meer over Sport    Theater    Evenementen    Binnenstad    
afdrukken Afdrukvriendelijke versie mailenMail permalink naar dit bericht

Reageer via Facebook of twitter

Tweet

Vandaag