Nieuws uit de Brugse regio

Roger McGuinn van The Byrds in de Brugse Stadsschouwburg

Roger McGuinn van The Byrds in de Brugse Stadsschouwburg
Brugge, maandag 27/10/2014. Roger McGuinn, een icoon van de jaren zestig etaleerde zondagavond 26 oktober 2014 in de Brugse Stadsschouwburg dat, zelfs al is hij 72, hij nog steeds niets heeft ingeboet. Zijn vingers glijden nog steeds over de snaren als weleer, misschien iets gematigder van stem, maar toch nog altijd melodieus vocaal. Opkomend, zingend, onder een spotlight, tokkelend op zijn gitaar. Applaus, for the living legend of The Byrds. Na dit eerste nummer zette hij zich op een kruk om er niet meer af te komen. Zwart, grijs, zijne eminence, zwarte hoed, zwarte boots, zwarte gilet, grijs hemd, grijze broek, maar uitvoerend zeker niet zwart/grijs. Je zag zo dat dit een gezapig, gezellig intiem concertje ging worden. Roger zittend, solo, omringd, niet door The Byrds, maar door enkele planten, en dichtbij hem zijn twee schatten : Martin en Rickenbauer, zijn gitaren. Tussenin de nummers werden we meegenomen in zijn leven. De talrijke anekdotes, … even grasduinen in 's mans carrière. Byrds-klassiekers, covers van Bob Dylan, Pete Seeger, Tom Petty,… tot zelfs zeemansliedjes. Eerste van de vele anekdotes : ' Ballad of Easy Rider ', het zou een Bob Dylan nummer worden, … uiteindelijk een solonummer van Mc Guinn. Later door The Byrds. De 'napkin', waarop Dylan enkele zinnen had geschreven werd behandeld als The Holy Grail en gegeven aan Roger Mc Guinn, de rest is geschiedenis. Dit werd gevolgd door een ander pareltje, ' St. James Infirmery ', - Gambler's Blues. Roger : ' … as fast as space,…', op sleeptouw genomen in zijn carriére, into The Fifth Dimension. ' Mr. Spaceman '. Progressief, psychedelisch. ' … and now a ballad about love in San Francisco ': ' Russian Hill '. Samen met zijn vrouw een nummer geschreven over een film uit 1958 ( Grapes of Wrath ) met Henry Fonda : ' Battle Hymn of the Republic '. Voor de pauze nog even de zee op met ' Randy Dandy Oh '. ' … this song you know and you can sing with … '. Het verhaal van Bob Dylan, Sam Peckinpah : The Ballad of Pat Garett and Billy the Kid '. Zijn cover van ' Knockin' On Heavens Door '.
Kwam nog even gezellig uit de hoek, vijftien pauze, wij konden iets gaan drinken in de bar, hij zou op het podium blijven en nog een beetje oefenen.
' So You want to be a Rock & Roll Star ', ' American Girl ', ' King of the Hill'. Na Bob Dylan kwam Tom Petty bovendrijven. Het contact, hun invloed op The Heartbreakers, ludieke momenten zoals meespelen met Tom gekleed in short en rood Hawai hemd. Tom die hen meevroeg op tournee, als openingsact. Even later het verhaal over de musical die er niet kwam, het nummer ' Chestnut Mare '. Kon het ook niet laten om uit te weiden over de 12 snarengitaar en de gitaarsnaren zelf, plukken, duwen, rekken, … mijn Zwitsers mes. ' Right Out of the Box '.
De surfperiode, New York, ' Beach Ball ', noemden zich toen de City Surfers. Wonen in de stad en niet kunnen surfen. Het contact in Florida met The Bee Gees. En vooral de invloed van The Beatles, de interpretatie van hun nummers, de inspiratie die ze bij hen haalden voor het aanschaffen van muziekinstrumenten. Het spelen in koffiebars, buiten op een plakkaat : Beattle Imitation. Het nummer ' You Showed Me ', ' Cross Over '. Hun folkimitatie van the Beatles. Inspiratie alom, gekregen, geleend, meegewerkt. The Byrds, met hen was de folkrock geboren. En we waren aan het langste verhaal gekomen. Het ontstaan van The Byrds, het nummer ' Tambourine man '. Het platencontract met Colombia, waar toen o.a. Doris Day één van de sterren was. Hoe hij tot dat bekende gitaargeluid kwam. Even later verbaasde hij ons nog : kon dit nog ? ' Eight Miles High '. Heerlijk om die vingers heen en weer over de snaren te zien vliegen.
Onvermijdelijke bis, ' Turn, Turn, Turn '. En nog een nummer dat hij met zijn vrouw had geschreven, ' May the Road Rise ', …untill we meet again … en met een schaapachtige lach verliet hij het podium met Maarten, zijn zevensnarige, en zijn twaalfsnaren Rickenbacker in zijn handen.
Nooit kwam het tot een reünie met The Byrds, Roger verliet ze in 1973, deed enkele jaren later nog even mee, maar McGuinn ging zijn eigen weg, solo. Zijn folk roots volgend. De frontman van The Byrds heeft al die jaren verder gebouwd aan zijn solocarrière en meegewerkt met talloze artiesten, was de inspiratie voor anderen. Hij is nooit verlegen geweest om anderen hun nummers te coveren, in zijn stijl. Een grote mijnheer en wij hebben een anderhalf uur van zijn charisma mogen genieten. Musicerend, zingend en vertellend. Zij die Roger Mc Guinn niet kenden hebben vanavond veel geleerd. Jammer dat de Stadsschouwburg geen volle bezetting had.

(Patrick Stieperaere – Eigen Berichtgeving/Foto: Stippy)
De volledige fotoreportage vindt U hier...
Meer over Concert    Rock/Pop/...    Evenementen    Binnenstad    
afdrukken Afdrukvriendelijke versie mailenMail permalink naar dit bericht

Reageer via Facebook of twitter

Tweet

Vandaag