Nieuws uit de Brugse regio

Bob De Moor en Chris Van den Durpel zijn Slechte Vrienden

Bob De Moor en Chris Van den Durpel zijn  Slechte Vrienden
Brugge, zondag 26/10/2014. Zaterdagavond 25 oktober 2014, wat mochten we verwachten van de nieuwe samenwerking van Bob De Moor en Chris Van den Durpel. In 2011 stonden ze al eens samen op de planken in het stuk ' De Mannen '. Vandaag als duo in ' Slechte Vrienden '. Bob, één van de drijvende krachten achter het Vernieuwd Gents Volkstoneel, had deze keer een kolderiek stuk in petto.

Volks in de letterlijke zin, puur amusement, een avondje genieten met de nodige slapstick. Het moet niet altijd zwaar en intellectueel zijn, theater staat ook nog altijd voor een avondje relax, weg uit het dagelijks drukke gedoe.
NMBS, Dovy Keukens, de zeven wereldwonderen, citytrips, religie, racisme, seks, … en de kwajongensstreken van weleer, toen alles nog kon zoals kikkers opblazen (?). Kookprogramma's, Boer zoekt Vrouw, … wat dit allemaal te maken had met Old Shatterhand en Winnetou zouden we vlug merken. Het doek nog neer : een cowboy en een indiaan omringd door bizons. Op de achtergrond een mondharmonica, ' Man with a harmonica -  theme '. Het doek opent en Bob en Chris, Old Shatterhand, met Buffalo Bill-sikje, en Winnetou in een soort schietact. Blijkt dat we ons in een drukkerij bevinden en dat beide oudere personeelsleden aangeduid zijn om een stuk te spelen op de pensionering van de baas. Met een boek in de hand van Karl May, repeteren ze, lezen voor, oefenen. Het lijkt erop dat beide toch niet zo'n echte vrienden zijn. Eddy ( Old Shatterhand ) wordt omschreven als een geweldigaard en Roger ( Winnetou ) als een rokkenjager. Eddy, het sulletje ?, Roger, de macho ?. Tijdens het repeteren neemt het gekibbel nu en dan de bovenhand. Mia speelt hierbij een belangrijke rol en ook Jessie. Jeugdherinneringen duiken op, de sfeer wordt iets grimmiger : Mia en de dood van Jessie hebben hen getekend. Een vriendschap kapotgemaakt. Beetje per beetje, tussenin de soms letterlijke tekstopvattingen van het boek van K. May, horen we wat er zich jaren geleden heeft afgespeeld. De grappen en grollen die we meemaken zijn nu en dan hilarisch. Enkele voorbeelden, zonder evenwel het plezier weg te nemen voor zij die het nog niet gezien hebben en er eertijds naar toe gaan : een caféruzie, over een pruik. '… het lijkt net een labrador op je hoofd, mag ik het even aaien …'. De herinnering aan een hond. Het vragen naar een herkansing bij Mia, om zijn ego op te krikken. Blijkt dat dit de echtgenoot is van Eddy. Talrijke keren worden we op een verkeerd spoor gezet, en beetje per beetje komen we alles te weten. Dit alles terwijl ze verder fragmenten uit het boek naspelen. Plots valt het licht in de drukkerij uit, stroboscopisch licht neemt over en een hilarisch spel en verplaatsing van decorstukken vind plaats. Zittend aan een kampvuur zingt Eddy ' Tom Dooley '. We werden neergeschoten met grappen en oneliners, perfect op elkaar ingespeeld spel. Wie was die Mia, die Jessie, wie is de baas van de drukkerij en wie zijn Eddy en Roger ? Bloedbroeders, zoals Old Shatterhand en Winnetou ? Een tragikomisch stuk, met verbeelding. De mooiste reizen zijn deze die je niet maakt, maar beleeft in je hoofd. Afsluitende muziek met het thema van ' Once upon a Time in the West '.

Het publiek heeft er enorm van genoten en dat hoorde je in de zaal.

(Patrick Stieperaere-Eigen Berichtgeving/Foto: Stippy)
De volledige fotoreportage vindt U hier...
Meer over Theater    Humor    Evenementen    Binnenstad    
afdrukken Afdrukvriendelijke versie mailenMail permalink naar dit bericht

Reageer via Facebook of twitter

Tweet

Vandaag