Nieuws uit de Brugse regio

Hommage aan Bram Vermeulen in de Stadsschouwburg

Hommage aan Bram Vermeulen in de Stadsschouwburg
Brugge, zondag 26/10/2014. Gisteravond in de Brugse Stadsschouwburg een mooie hommage aan Bram Vermeulen, ' Een doodgewone jongen '. Als ik doodga, huil maar Niet. 'Ik ben niet echt dood, moet je weten. 't Is maar een lichaam dat ik achterliet. Dood ben ik pas, als jij me bent vergeten.' Een flard van de tekst ' Testament ' geprojecteerd op het scherm. Muzikaal gebracht door : Wigbert, Rony Verbist, Wouter Berlaen, Kris De Busscher en Dirk Schreurs. Nog enkele flarden op het scherm tijdens dit zeer intieme spel. Stilte in de zaal, de adem inhoudend en genietend. Antje De Boeck kwam de scène op, niet zingend maar voordragend, een soort monoloog, nog steeds die stilte. ' Ik zing hier alleen maar woorden, …, hoe beschrijf je haat, hoe schrijf je de lucht van lijken, …, want ik ken de woorden. Maar ze kennen geen pijn'. Dit bracht ze in haar typische mooie hese stem. ' Woorden '. Applaus voor deze prachtige start tijdens deze hommage. Ze gaf de micro door aan Katarina Vermeulen, ' Hij was een zanger, componist, cabaretier, volleyballer, kunstschilder, … artiest op zijn identiteitskaart waarop hij trots was, en hij was ook mijn vader, een suppertoffe pa '. Ze bracht ' Eén goede reden ', …' Hij gaf heel, heel veel advies, maar ik zat daar niet, niet echt op te wachten. Ben hem er nu wel dankbaar voor '. Met de woorden, ' Wie wil zoeken, zal zoeken, wie vindt, vindt ' liet ze op haar beurt het podium over aan Jonas Winterland. Zichzelf ook op gitaar begeleidend zong hij ' Teveel '. De sfeer van Bram zijn nummers vulden de zaal en Jelle Cleymans nam op zijn beurt het woord. ' Nu een liedje over het tweede oudste beroep ter wereld '. ' … als ik niet praat, …, ik ben er niet, ik ken ze niet…'. Een iets uitbundiger zang, en iets vrolijker. Met al zijn charme zong Jelle 'Politiek '. Nadat elk op zijn/haar manier een eerste nummer had gebracht, kwam er weer één van die stille momenten met het nummer, ' Johnnie '. ' Toen ' ie had gelogen van z'n leeftijd. ( hij was wel groot maar pas veertien jaar ) … gewoon een pak, een helm en een geweer… go, Johnnie, go,… van Johnnie die dacht dat de oorlog mooi was, Go Johnnie, Go …' Schrijnend, stil enkel begeleid door accordeon werd nogmaals de idiotie van de oorlog gebracht. ( cfr. Tournee Mannen maken oorlog – 2004 ). Iets luchtigers, ' … zien we elkaar graag, want dat is nodig voor het volgend lied. Het gaat over seks '. Jelle zong ' Doe het '. Voor hij het podium verliet zei hij : ' Mag ik u voorstellen aan de twee best gecamoufleerde zangers, ze staan hier op het podium '. Wouter Berlaen introduceerde hoe hij Bram had leren kennen, ' Wigbert, wil jij vanavond mijn Bram zijn ?', en samen zongen ze ' 1 + 1 = 1'. Katarina terug op scène : ' … dat ik steeds meer van je hou, … mij hoef je niet te zeggen …'.' Dit nummer gaat nu niet over mij ': ' Paulien '. Jonas, de singer songwriter uit Leuven eindigt het eerste deel met ' Verlegen '. Voordien had hij nog gezegd dat dit nummer zeer goed bij hem paste en herinneringen opriep met zijn contact met Bram, zijn leermeester. Zonder gitaar, bijna naakt, enkel met pianobegeleiding, eindigde het eerste deel.
Een muzikaal intermezzo met accordeon, piano valt in en Wouter achter de piano, brengt ' Verlangen '. Antje opnieuw, ' … dans met mij …, Noem mij maar bang, noem mij maar Bram '. Katarina met het mooi ' Willem II '. Jelle, altijd opnieuw met zijn sappige inleidingen. ' Ik heb Bram leren kennen in de discotheek, … van de bieb in Mechelen. Net een nummer van Hazes. Heb maar spijt van 2 dingen : het eerste, dat is privé. Het tweede, ik heb hem jammer genoeg nooit live gezien. Grote liedjes en kleinere minder bekende maar toch zo mooi. En ik mag er enkele brengen uit zijn erfenis '. Klein, minder bekend, het publiek neuriëde al mee voor de eerste noot gezongen werd. ' Rode Wijn '. Wigbert volgde met : ' Dit is een nummer die toen niet op het programma stond, … Mannen maken oorlog …, maar nu, ' De beuk erin '. Even later een prachtig duet : Jelle en Katarina met ' Het gaat goed zo '. Jonas met ' De wedstrijd '. Een beetje zot kan ook in het programma, waarom niet, ' Onzin ', ' … en nu een drumsolo … ' zei Wouter. Kris niet drummend maar zingend, ' … zie je van Brugge zet je vanachter, je moet van voren nie gaan staan …'. Ja, onzin, maar toch zo'n heerlijke onzin. Antje brengt ons terug naar de realiteit met ' … het is niet de dood waar ik bang voor ben,… het is het doodgaan zelf '. Allen op het podium en Jelle met Brams ' Doodgewone jongen '. Een bijna oorverdovend applaus en geroep, Bram Vermeulen, de Nederlander die meer succes had in ons landje, ( de omgekeerde wereld ) is nog steeds niet vergeten, zijn nummers blijven her en der gedraaid. Tien jaar geleden jammerlijk gestorven maar onsterfelijk met wat hij voor ons achterliet. De bis, ' Dit is een nummer dat echt nog gezongen moet worden ', zei Katarina. ' De steen '. Een optreden die je op het puntje van je stoel hebt ervaren, ingetogen mee hebt gezongen, je hebt doen nadenken. Je niet anders kon dan rechtvieren en een staand overdonderend applaus geven. Hoe somber, hoe geestig, hoe filosofisch Brams teksten waren kwam vanavond nog eens overduidelijk tot uiting. Nog niet het einde,… ' …wie is er ooit naar een optreden van Bram geweest ?', vroeg Katrina. ' Dan moet je nu meezingen '. Allen zingend, musicerend, sprekend. Geen mooier einde aan een formidabel optreden dan, ' Omdat ik van je hou'.

(Patrick Stieperaere-Eigen Berichtgeving/Foto: Stippy)
De volledige fotoreportage vindt U hier...
Meer over Concert    Showbiz    Theater    Geschiedenis    Evenementen    
afdrukken Afdrukvriendelijke versie mailenMail permalink naar dit bericht

Reageer via Facebook of twitter

Tweet

Vandaag