Nieuws uit de Brugse regio

Kopergietery: De geschiedenis van de wereld aan de hand van banaliteiten

Kopergietery: De geschiedenis van de wereld aan de hand van banaliteiten
Brugge, woensdag 1/10/2014. Gisteren, dinsdag 30 september, 21.40. Een gezellige napraat aan de bar van de Magdalenazaal. Titus was nog niet huiswaarts, omringd door enkele mensen mijmerden ze nog even na over de vergankelijkheid, het leven, de mooie momenten. Zoals gewoonlijk was hij weer heel rustig net of hij er nog moest aan beginnen. Nog een kort afscheid en tot de volgende keer,' en als dat beeld geslaagd is zet ze maar bij het verslag '. Nu al is het uitkijken naar een volgend project van deze woelwater, koppig, steeds tot het uiterste gaand, en toch sluimert ook nog steeds het kind in hem.

Back in time, rond 20.00 stonden we nog voor een gesloten poort. Een vijftal minuutjes later opende de poort, allen traden binnen naar hun plaats. Titus was zich aan het opwarmen op de scene. Met krachtige slagen mishandelde hij een miniscuul balletje, jokari. Maakte het deel uit van het spel , geen idee op dat moment. Enkele toeschouwers drumden ietwat naar de tribune, maar het balletje passeerde hen mooi keer na keer in rechte lijn. Een klein kwartier later dan aangekondigd startte ' De geschiedenis van de wereld aan de hand van banaliteiten '. We zijn getuige van een ietwat banaal uitziende jongeling, gekleed in een gehavend shirt, gescheurde jeans en blootvoets die rondwaart in een keuken. Zich zettend aan de tafel en uitweidt over een appel terwijl hij ze mechanisch schilt. Je kunt ze zo eten, geschild, gestoofd, in een taart in mousse. Apple, een pc, de I-Phone, Jobs, Newton en diegene die toch maar in die appel moest bijten. De keuken ziet er uit als een ravage, hij hotst rond, springt op de kasten, terug op de stoel, over de tafel. Rusteloos ? Dit alles terwijl hij over zijn moeder vertelt, geniaal en ambitieus. Maar nu ligt ze in bed, haar laatste maanden. Alzheimer, daar begon de aftakeling mee van deze eens knappe vrouw en haar Higgs deeltje in Zwitserland. Intussen een boek lezend, de vlammen schieten eruit. Een bedrukte atmosfeer, nog eens benadrukt door de rook en het sublieme met momenten bombastisch gitaarspel van Geoffrey Burton. Atomen, elektronen, passeren op allerhande manieren doorheen het spel. Overschakelend naar zijn grootvader, een magir. Zijn goocheltruuks, zelfs in het dagelijkse leven als hij de in twee stukken gebroken fiets weer n maakt. Grote bewondering van de kleine jongen. Maar zijn grootste en meest indrukwekkende truc mocht hij al 35 jaar niet meer uitvoeren door zijn moeder. Ze geraakte hierbij gewond. Een pan, een ei, meel en melk veranderen ongezien in een cake. Maar ook komt de verwaarlozing boven van hem als kind, moeder had alleen oog voor de wetenschap. Alles wat ook maar nieuwe technologie was hadden ze als eersten. Hij geboren uit een ballonvoorval. Een ongeluk, die misschien zijn verdere leven had bepaald. Symboliek mooi verweven in deze dialoog over het ouder worden, het langer leven. We worden geboren zonder iets en we gaan, niet zonder iets, maar met een massa aan kennis, liefde, ervaring, verdriet , Van een klein deeltje worden we weer een klein deeltje, maar geladen.
Titus haalt alle registers boven, drama, gevoel, acrobatie, kleine goochelacts. En vooral het spelen met taal en de erin verwerkte symboliek. Dit ontroerend en bij momenten nerveus aandoend spel badend in klank en beeld van Geoffrey leren ons dat er nog andere dingen belangrijk zijn. Zelf altijd op de achtergrond gebleven probeert hij nu deze laatste maanden een band met zijn moeder te smeden. Als ze sterft, kruipt hij in de huid van zijn grootvader, de truc die 35 jaar taboe was. De ballon, de draaiende spiegel en het geweer.
Dit is een staaltje van subliem toneel, een dialoog, een levensles krachtig gebracht, ontroerend, intelligent en met tal van verrassende wendingen. Titus is ook iemand die niet kan stilzitten, we zullen hem geen monoloog zien voordragen zonder enige vorm van beweging. Het zit in zijn genen.
Nog even een voorbeeld, in mijn ogen over de taalspitsvondigheden en de symboliek. Het jokariballetje, een atoompje waar met frustratie wordt op geklopt ? De vergelijking met zijn kat, Mozes, en zijn moeder. Hij kroop in bad met Mozes, Mozes was er altijd, tot en bepaalde dag, een vergetelheid. Alzheimer, is het aangeboren, weer die bepaalde symboliek. Daarom van kleins af aan het oefenen met dingen. Nadat hij zijn verdronken kat uit het bad had gehaald, grijs en mager. Legde hij ze in een handdoek op de wc bril en met een haardroger blies hij er nieuw leven in. Zijn moeder, gestorven, haar gewassen in bad. Haar op het bed in een sprei gelegd, mager en grijs. Met een haardroger blies hij haar nieuw leven in. De toverdoos van zijn opa, stop er iets in en het verdwijnt, nu verdwijnt zijn moeder.

Een stuk om echt terug te zien. Een sterke regie van Johan De Smet.

(Patrick Stieperaere-Eigen Berichtgeving/Foto: Stippy)
De volledige fotoreportage vindt U hier...
Meer over Theater    Evenementen    
afdrukken Afdrukvriendelijke versie mailenMail permalink naar dit bericht

Reageer via Facebook of twitter

Tweet

Vandaag