Nieuws uit de Brugse regio

NTG: Rood in de Stadsschouwburg

NTG: Rood in de Stadsschouwburg
Brugge, woensdag 23/4/2014. Gisteren, dinsdag 22 april 2014 om 19.15 leidde Gommer Van Rousselt het stuk 'Rood' in, dit in de foyer. Een duidelijk beeld werd geschetst over de periode die we zouden zien. Rathko had 35.000 $ gekregen voor een reeks doeken die de muren van het restaurant in het Seagram building zouden verfraaien. En carte blanche … for the wall decoration any way he choses. Een kleine historische schets : geboren in 1903 in Letland, op 10 jarige leeftijd uitgeweken naar de Verenigde Staten. Daar vertoevend in een Joodse gemeenschap tot hij in 1945 naar N.Y. trok om een schildersopleiding te volgen. In '46 veranderde zijn stijl van Expressionisme naar Abstract. Het enfant terrible van deze groep was J. Pollack, zijn naam zal dan ook veel in het stuk voorkomen. Totaal verschillende karakters, totaal verschillende stijl. Het was niet de grootste vriend van Mark Rothko, als deze al vrienden had. Een periode van strijd tegen de Kubisten, Picasso. Abstract die van de tafel werd geveegd door de Pop Art, Andy Warhol. Tot die befaamde 1958, zijn contract om in The Four Seasons, het restaurant in het de Seagram Building. In 1970 bij zijn zelfmoord vonden ze in zijn atelier meer dan 800 onafgewerkte doeken. Deze werden later in een fundation ondergebracht en vele zijn te zien in de Modern Tate Gallery. Ook The Seagram Murals.

' Rood ' werd geschreven door John Logan, bij ons bekend van zijn scenario's voor 'Aviator' en 'Gladiator'. Zijn toneelstuk heeft enkele Tony Awards gewonnen in 2010. Het stuk werd een soort collage, de tijdsgeest, inspiratie uit Rothko's filosofische teksten en een biografie uit 1993. Dit alles in een melting pot en 'Rood' was geboren. In het stuk wordt Rothko ( Wim Opbrouck ) bijgestaan door een assistent ( Servé Hermans ), in werkelijkheid waren er meerdere over de jaren. Het stuk begint met een off scene ( offscreen) stem. Een veiling, 20 miljoen, 34, 41, 43,5, 47, 64,… en wordt afgeklopt op 77,5 miljoen euro. We zien een schildersatelier, doeken , een tafel met materiaal en een rokende Rothko die op het punt staat een assistent in te huren. Al vanaf dit eerste ogenblik zien we dat de schilder een groot ego heeft. W. Opbrouck zijn postuur en stem lenen zich bijzonder goed om gestalte te geven aan deze opmerkelijke figuur. We volgen beide in de duikboot, zoals Ken het atelier noemt. Een gesloten ruimte, donker en geen enkel raam. Een assistent moet doeken opspannen, verf mengen, asbakken legen en voor drank en soms eten zorgen. Schilderen en een eigen mening is niet aan hen besteed. Wim briesend en kleinerend tegenover Servé. ZIJN opvattingen over kunst, schilders, kleuren, … ZIJN levensvisie, ZIJN filosofische gedachtengang. Ken ondergaat dit alles, hij is net een voetveeg voor Rothko zijn uitbarstingen en verwijten. Een monoloog waarbij tal van schilders afgeschilderd worden als commercanten, boeksteunen, schouwattributen. Nu en dan een dialoog, Ken ( Servé ) dient als een soort spiegel voor Rothko's ( Wim ) gedachtengang. Hij ondergaat, luistert, … nu en dan een woord, een zin.

Op scene wordt er gezocht, grondlagen worden gelegd, het zoeken naar coloriet. ' Silence is so accurate '. In elke borstelstreek schuilt er een tragedie. De vraag : wanneer is een schilderij af. Halverwege meer dialoog dan monoloog. Bruin, paars, donker ! Waarom geen rood,… of oranje. Een nieuwe uitbarsting van Rothko. Het verhaal van de moord op Ken's ouders, bloed, rood, opgedroogd is dit donker, bijna bruin. Het heldere is weg, het leven is weg. Je zit in een keurslijf van eenzaamheid, te kankeren op iedereen. Naar het einde toe zien we hen lagen op een wit doek brengen, er wordt verder gefilosofeerd, tot op zeker ogenblik de assistent het overneemt van de meester. Hij is niet meer het spiegelbeeld, of het vader-zoon aspect, het Oëdipudiale. Lag het aan hem dat Rothko zijn contract introk ? Wie zal het zeggen, want eerst had M.R. gezegd, ' … … I hope that my paintings will ruin the appetite of everyone who eats there … …'. Het was dus niet uit commerciëel aspect om de muren van de 'The Four Seasons ' te verfraaien. Nadat hij er geweest was en er iets had gegeten besloot hij om zijn contract in te trekken. Ze konden hun geld houden en de schilderijen bleven bij hem. Gallerijen aanzag hij als bordelen, kunst moet uit je hart en nieren komen, het moet pijn en frustratie uitstralen, niet dienen om ergens lieflijk een huiskamermuur of andere muur te versieren. Twijfel was binnengeslopen bij Rothko, maar toch had hij weer die vernietigende mening, ze waren niet geschikt om zijn schilderijen te zien, dat restaurantpubliek. ' Hoeveel tinten rood hebben we ', zei Gommer Van Rousselt duidend op het kleine groepje in de foyer. ' … een sjaaltje, een rode pull de kleur van het flours van de stoelen…'. Zo zagen we het ook op scene, de klasbak Wim Opbrouck als Mark Rothko en zeker niet minder, Servé Hermans als Ken de assistent. Beide hebben figuurlijk brokken gemaakt.

Kunstenaars zijn een apart ras en meningen verschillen enorm, de ene heeft grootheidswaanzin, de andere is zo egocentrisch dat niets goed is, en probeer maar eens als buitenstaander het op te nemen tegen zo'n soort opportunisten. Wim en Servé hebben hiervan een mooi staaltje gegeven.

Jammer van het niet al te talrijk opgekomen publiek.

(Patrick Stieperaere-Eigen Berichtgeving/Foto: Stippy)
De volledige fotoreportage vindt U hier...
Meer over Theater    Evenementen    Binnenstad    
afdrukken Afdrukvriendelijke versie mailenMail permalink naar dit bericht

Reageer via Facebook of twitter

Tweet

Vandaag