Nieuws uit de Brugse regio

Nostalgia concert Elvis the years 1954-1977

Nostalgia concert Elvis the years 1954-1977
Brugge, maandag 17/3/2014. Zondagmiddag, een mooi zonnetje en gezellig terrasjesweer. Echter niet aan mij besteed, binnen in een bijna uitverkochte Stadsschouwburg enorm genoten van een Nostalgia concert. 'Jailhouse Rock', the musical, kreeg een verlenging in een serie concerten. De Brugse Stadsschouwburg werd dus voor een namiddagje Heartbreak Hotel.
Mario Kombou, als Elvis Presley, leidde ons via de hal en foyer door de gangen, een trip van bijna vijfentwintig jaar. Vanaf de eerste jaren in de Sun Studio's, 'My Happiness' en 'That's Allright Mama'. Videobeelden en offscreen stem vormden het decor van de show. De trucker die de Sun Studio even had wakker gemaakt zou uitgroeien tot een fenomeen. In een wervelende blik vanaf 1954 tot 1977, beleefden we zijn carrière mee. The 50', The Ed Sullivan Show, de legerjaren, Hollywood the movies, the first screen test. The Grand Ole Opry, KWKH's Louisiana Hayride, The Frank Sinatra Timex show, zijn comeback in '68, en de glittershows in Las Vegas. In vogelvlucht passeerden rocknummers en ballads die over de hele wereld nog steeds uit de boxen klinken, waar velen mee opgegroeid zijn, vreugde en verdriet gekend hebben. Ook Elvis, heeft zijn ups-and-downs gekend, merkbaar tijdens 'Love me Tender', Mario in uniform krijgt een rode roos toegereikt en een mooi videobeeld op scherm van zijn moeder, die is overleden.
Misschien was de show iets te vlug, nummers die soms niet integraal gebracht werden maar de sfeer was voelbaar bij elk nummer. Mario een, nee zeg maar De Elvisvertolker, rockte op het podium vol overgave en met een mimick en bewegingen die bijna een kloon van Elvis waren. De ballade 'Blue Moon', de rockers 'Blue Suede Shoes', 'Hound Dog', het gevoelige 'Don't Be Cruel' en '(let me be your) Teddy Bear'. Tussendoor ook nog even interactie met het publiek. ' For the beautifull lady's here, or are not here. For you three…', 'I Want You, I Need You, I Love You'. Click your fingers, clap your hands, take off your clothes ( hilariteit), a number from Viva Las Vegas, 'If You Think I Don't Need You'. ' Is It someone's birthday,…?' Een zekere Krista beaamt en mag een nummer kiezen dat ze wil horen, ze kan niet direct op één komen en een tijdje later vraagt ze 'Surrender'. ' Sorry, we are not playing that, but here's to you, 'One Night With You'. In legerkledij het alombekende 'GI Blues' en 'Wooden Heart'. In smoking, 'It's Now or Never' en 'Such a Night'. Nummers, hits uit de loop van die jaren volgden elkaar op, en zowel Mario als de backingzangeressen en muzikanten verwisselden in mum van tijd van kledij tijdens de diverse periodes. Een bepaald moment tijdens de nummers in lederen pak, 'All Shook Up',… wordt hij weggeduwd door een backing, zij steelt eventjes de show met 'These Boots Are Made For Walking'. In bloemetjeshemd, 'Rock a Hulah'. Het tweede deel van de show na de pauze was grotendeels weggelegd voor de Las Vegas periode. De glitterpakken, de riemen en de nodige sjaaltjes die ook uitgedeeld werden in het publiek door Mario. Voordien was hij al eens de zaal ingetrokken tijdens zijn legerperiode. Las Vegasnummers, o.a. 'See See Rider', 'In the Ghetto', 'My Way', 'Can't Help Falling in Love With You', … en tijdens deze periode waren ook de karatekabewegingen in de show geïntegreerd. 'I can't get up anymore, I hope the suit don't tear' zei hij bij één van de songs. Entertainer in hart en nieren en het staande applaus was hier zeker op zijn plaats. ' Burnin' Love' en 'Suspicious Mind' en dansen mocht van hen maar bleef achterwege. Het finale nummer met cape aan, 'An American Trilogy', '…look away Dixieland, Glory Glory Hallelujah his trust is marching on' met hoe kan het ook anders de Amerikaanse vlag groot op het scherm geprojecteerd.
Zonder het publiek was het deze ochtend niet zo goed, een mooi theater hebben jullie en ook applaus voor de technici, en omdat jullie het zo goed vonden, volgend jaar komen we terug met de Tina Turner Show ( meende hij het ? ). Na de 2 uur en 10 minuten durende show konden we hem nog eens zelf bedanken en tevens een gesigneerde cd kopen in de benedenhal. Mario Kombou werd bijgestaan door : Simon Parrish op bas, Mattew Newton op keyboards, Stevie op gitaar en Nick op drums en twee backingzangeressen.

(Patrick Stieperaere-Eigen Berichtgeving/Foto: Stippy)
De volledige fotoreportage vindt U hier...
Meer over Concert    Showbiz    Theater    Foto    
afdrukken Afdrukvriendelijke versie mailenMail permalink naar dit bericht

Reageer via Facebook of twitter

Tweet

Vandaag