Nieuws uit de Brugse regio

Petrus en den doodendraad in nieuwe Assebroekse cultuurzaal

Petrus en den doodendraad in nieuwe Assebroekse cultuurzaal
Brugge, zaterdag 1/3/2014. Stadsschouwburg speelde donderdag 27 februari op verplaatsing in de nieuwe cultuurzaal te Assebroek. Een aangename zaal en goeie akoestiek. Het Gevolg bracht er haar stuk 'Petrus en den doodendraad'. Naar aanleiding van de talrijke vieringen, festiviteiten als je het zo wil noemen, van de honderdjarige WO I. Bijna iedere gemeente komt dit jaar met iets naar buiten om deze gruwelijke oorlog te herdenken : films, tentoonstellingen, restauratie van gebouwen, sites, de oorlogskranten, tv series, wandelroutes, een massa spektakel in Mechelen, Passchendaelebier, ruzie over autowegen, verkavelingen, Unesco erfgoed, Britisch Commonwealth. Maar tussen dit alles zitten er ook pareltjes om niet te missen, zo ook het toneelstuk ' Petrus en den doodendraad '.

Inleiding

Om 19.15 werd er een lezing gehouden door de Heemkundige Werkgroep Zondereigen, Frans Van Gils verzorgde deze. Hun lezing beslaat twee uur met talrijk beeld en geluidsmateriaal. Vanavond kregen we een korte , ongeveer 40' durende lezing over wat de dodendraad was en wat ze zoal teweeg had gebracht. Een vijftigtal mensen vulden het zaaltje en luisterden ingetogen naar zijn uiteenzetting. Wie heeft nog geen aflevering gezien van " In Vlaamse velden' ? Zondag zagen we hoe de grens werd overgestoken naar Nederland, met behulp van een passeursraam of vouwraam, en werd er ook iemand geëlektokuteerd. Het raam, werd ontwikkeld door de Britten en Frans demonstreerde het toestel. Ook werd er nog een geluidsfragment ( te beluisteren via smartphone, op hun route die ze gebouwd hebben met de hulp van vooral schoolkinderen ) afgespeeld van één van de talrijke verhalen, overleveringen ten tijde van '14-'18.  Nog met de lezing in gedachte trokken we naar de zaal.

Het stuk

Het gegeven, geïnspireerd op het verhaal van zijn grootvader die passeur was, vormde de basis voor Petrus. Het Gevolg vroeg Guido Van Meir om hier een theaterversie van te maken. Regie was in handen van Ignace Cornelissen, maar later vervangen door Stefan Perceval. Protagonisten Jo De Meyere en Sofie Palmers. Een oudstrijder wordt verzorgd in een bejaardentehuis. 'Marie, Marie, Marieke, … stil gefluisterd maar zo hoorbaar. Is hij bij de geest of niet. Een verzorgster aanhoort hem, verzorgt hem, wast hem, kleedt hem en troost hem, net op een manier alsof zij Marie is. Het verhaal van vrienden, oorlogsgruwel, conflicten, ruziënde broers van Marie, een dode. Het podium leeg op een houten kist en deken na. Emotie en doodse stiltes, passende muziek die de sfeer nog meer benadrukken dragen het spel. En niet te vergeten Jo, in februari 75 geworden, is magistraal. Zijn stemvolumes, mimiek. Zijn geschuifel over het podium, dan stilstaand als een beeld. Of bibberend, rillend op zijn houten kist. Een enorme klasbak, we kennen zijn werk, maar toch zijn we nog steeds met verbaasde appreciatie vastgenageld, over zijn talenten als we hem weer eens zien in een rol. Sofie, zijn medespeelster, een warme zachte stem, meer dan 45 jaar jonger maar nu al één van onze nieuwe klasseactrices. We leerden haar kennen als de vriendin van Günther in ' De Helaasheid der Dingen ', ondertussen al tal van toneelrollen gespeeld. Komedie op tv ( …wat als moeder…) en onlangs nog 'Zuidflank'.
Fictie en realiteit, heden en verleden, nachtmerries … en toekomst. De fijne nuances van beide spelers, het omhangen van een deken, niet voor de koude maar om te troosten. Het St. Christoffelmedaille dat herenigd wordt met het hartjesketting. Sofie, wordt Marie … ? Ze is zijn kleindochter. De oude knotwilg die omarmt wordt door een jonge struik, de draad een versperring tussen oorlog en vrede. Zelfs 2000 volt kon de liefde niet tegenhouden, en dit kwam tot uiting in het stuk. Den doodendraad heeft veel slachtoffers geëist, maar nu en dan toch ook voor hartverwarmende reünies gezorgd. Een niet te missen stuk, net een soort monoloog met een souffleuse OP het podium. Jo en Sofie elkaar mooi aanvullend, oude kracht en kennis met nieuw jeugdig talent.

(Patrick Stieperare-Eigen Berichtgeving/Foto: Stippy)
De volledige fotoreportage vindt U hier...
Meer over Theater    Geschiedenis    Assebroek    
afdrukken Afdrukvriendelijke versie mailenMail permalink naar dit bericht

Reageer via Facebook of twitter

Tweet

Vandaag