Nieuws uit de Brugse regio

Matt Bianco nam Brugge op muzikale sleeptouw

Matt Bianco nam Brugge op muzikale sleeptouw
Brugge, zondag 26/1/2014. Zanger Mark Reilly en toetsenist Mark Fisher, oftewel Matt Bianco namen Vrijdagavond 24 januari het publiek vanaf de eerste noot mee in de Latinosfeer. Dit was hun stop in Brugge na de release van 'Hideaway'( 2012 ). Bevat ook nu weer een coverversie, is een traditie bij hen. ' You Are my Love ', van Liverpool Express. Wel met een geheel nieuw arrangement.

Geruggesteund door een prima band ,op gitaar : Tony Remy, bas : Nick Cohen, drum :Tony Mason, sax en dwarsfluit : Andrew Ross, en twee backingzangeressen : Elizabeth Troy ( een zeer succesvolle solozangeres ) en (?). Deze muziek nodigt je onmiddellijk uit om te dansen, je voelde de parterre dan ook bewegen onder je. Zittend meewiegend, klappend en roepend. De set omvatte ook oude bekende hits. De nummers uit 'Hideaway' werden mooi verweven met deze klassiekers die tot dertig jaar teruggaan. Een beetje vernieuwd maar de herkenning was er nog steeds en het publiek liet dit blijken. Mark Reilly nog steeds even charismatisch, een mooie warme stem, zich ten volle gevend en zijn danspasjes. Simpel maar doe het maar na, het zuiderse ritme zit hem in de schoenen. Zijn songs zijn tijdloos. Het was vier jaar wachten op een nieuw album. Weer tal van pareltjes ertussen. Deze werden tussen zijn greatest hits gebracht maar in een nieuw jasje gestoken. Als je ze niet kent, was het moeilijk te zeggen welke de nieuwe waren. Ze sluiten volledig aan met zijn vroegere. Zang en ritme, ademde dat swingend, jazzy en bossanovasfeertje uit.

' Sunshine Day ', de opener gevolgd door ' Dancing in the Street '. Twee van zijn bekende hits. Volgden, ' Medusa ' met enkele prachtige fluittonen van Ross en het rustige ' Too Late for Love ', beide nummers uit 'Hideaway'. Dit was het concept voor een anderhalfuurtje Matt Bianco. ' Hi Fi Bossanova ', ' The Other Side of Love ', zij die nog niet op hun stoel meeswingden, waren zij die niet aanwezig waren.

' Half a Minute ' kreeg een geheel nieuw arrangement mee en Elizabeth Troy nam de vocals voor haar rekening. Ze is geen Hazel Sims, maar Elizabeth was een ontdekking ( voor zij die haar nog niet kenden ). Ander stemtimbre maar Matt Bianco heeft weer een uitstekende zangeres in de groep. Volgden ' Kiss the Bride ' en ' Whose Side are You On '. Oud en nieuw naast elkaar, ' Yeah yeah ' een set die een staande ovatie kreeg. Toen het einde naderde en ' Good Times '(1988) met Fisher die zijn toetsen liet dansen, ' Lost in You '(1995), met Andrews heerlijke fluittonen vooraan op het podium, M. Reilly swingend en klappend. En toen ook nog ' Don't Blame it On That Girl '(1984) drie van zijn eerste grote successen gebracht werden stond het publiek reeds recht en velen bleven staan.' Good Times' en' Don't Blame ', met de signatuur van Emilio Estefan. Een grote appreciatie voor twee grote artiesten ingespeeld op elkaar en onafscheidelijk verbonden. Nieuwe creaties van dit duo volgen zeker.

Afgesloten met, het nummer van dertig jaar geleden, de eerste single uit 1984 waarmee alles begon, ' Get Out of Your Lazy Bed '.

Traditionele verkoop van het laatste album. Nog even signeren en enkele babbeltjes, beide heren zaten echt op hun gemak in de benedenhal.

(Patrick Stieperaere-Eigen Berichtgeving/Foto: Stippy)
De volledige fotoreportage vindt U hier...
Meer over Concert    Rock/Pop/...    Andere Culturen    Evenementen    Binnenstad    
afdrukken Afdrukvriendelijke versie mailenMail permalink naar dit bericht

Reageer via Facebook of twitter

Tweet

Vandaag