Nieuws uit de Brugse regio

Ghost Road: theatraal visueel testament dat je moet gezien hebben

Ghost Road: theatraal visueel testament  dat je moet gezien hebben
Brugge, donderdag 23/1/2014. Een oudere dame, Viviane de Muynck, zit op het podium achter een tafel. Deze staat vol met foto's, herinneringen van vervlogen dagen. Ze vertelt in de gedaante van de 88 jarige Marta Becket, een succesvolle danseres die zich teruggetrokken heeft.

Beelden komen op het scherm, ze legt haar getuigenis af voor een camera, projectie in zwart/wit. Je blijft gekluisterd aan haar lippen. Zij rookt intussen een sigaret, ( en toch meer dan één tijdens deze voorstelling ). Het rookeffect van de sigaret en later de rookmachine, vloeien in elkaar en geven een bepaalde sfeer mee aan de vertoning. De tafel schuift naar een zijkant van het podium. De stoel en een box op hoge poten vullen nu de scène. Zij staand achter de stoel, dan eens opzij, ervoor. Verder vertellend met een ietwat doorleefde stem. Uit het duister duikt een tweede persoon op, Jacqueline Van Quaille, een sopraan / operazangeres.

Even doorleefd, even sober gekleed zingt ze flarden uit één of ander operarepertoire. ( TAAL ?). Dit op de prachtige muziek van Dominique Pauwels. Flarden tekst worden bovenop de beelden geprojecteerd op het doek. Dit komt enigszins schrijnend over en benadrukt nog meer het gevoel van verlatenheid, van vervlogen tijden. ( de sterfelijkheid ? ). Echo's, herhalingen klinken uit de boxen op hoge poten op het podium.( een audio installatie van D. Pauwels ). Een effect dat nog eens de vervlogen tijd laat horen.

Viviane steekt iets in brand op de tafel, een foto ? Het gezang, de arias van Jacqueline. Andere beelden worden geprojecteerd, desolaatheid. Beiden kijken naar het scherm, staand aan de tafel iets drinkend. Een doekverandering en we verzeilen in de realiteit, een soort documentaire. Verlaten oorden, …van wat ooit bloeide. Beelden van een kapperszaak uit 1904, stopgezet in 1975, nooit veranderd. Authentiek. Gesprekken met ouderlingen, twee cowboys, een lifeguard,… leven teruggetrokken. Verlies van hun vrienden, een nieuwe tijd, rust. Leven volgens de natuur, tijd is nu iets extra's. Bombay Beach, eens een luxeoord. Vroeger 1.5 miljoen inwoners, nu telt de bevolking van L.A.15 miljoen. In een omtrek van 40 miles/6o km, een auto of vijf, kom je in L.A. 10.000 auto's die je voorbijvliegen. Deze ouderlingen werden door Viviane opgezocht en geïnterviewd. In verlaten oorden langsheen Route 66, nu nog een schaduw van zijn ooit glorieuze tijd. Fabrice Murgia, ( amper 30 jaar ), de regisseur haalde uit deze troosteloosheid zijn inspiratie.

Verandering van doek, het einde nadert. Beeldfragmenten van Bombay Beach, een groot geprojecteerd dansende Marta, Viviane die verder vertelt, of is het Marta. Het podium momenteel vol met boxen op hoge poten in een mistige waas. Nog enkele zangfragmenten van Jacqueline met de bijbehorende tekstprojecties, herhalingen, … Land of the free, een nieuw begin, een nieuw stukje hoop, opbloei,…? Nog enkele geprojecteerde zinsneden en een herhaald echoachtig geluid uit de talrijke boxen belichaamt dit.

Een zeer geslaagde epiloog. Beide uitvoersters, de grandes dames van het toneel en de opera, werden meermaals terug geroepen op scène om het vele applaus in ontvangst te nemen. Felicitaties alom, zelfs al was er maar een beperkt publiek.

Ghost Road is een theatraal visueel testament dat je moet gezien hebben.

(PS-Eigen BerichtgevingFoto: Stippy)
De volledige fotoreportage vindt U hier...
Meer over Concert    Theater    Evenementen    
afdrukken Afdrukvriendelijke versie mailenMail permalink naar dit bericht

Reageer via Facebook of twitter

Tweet

Vandaag