Nieuws uit de Brugse regio

Giovanni door Compagnie Cecilia

Giovanni door Compagnie Cecilia
Brugge, vrijdag 20/12/2013. Velen vonden het jammer dat 'Giovanni' tijdens het seizoen 2012-2013 van de kalender werd gehaald. Maar nu, en dit vier avonden na elkaar kunnen iedere avond een 350 toeschouwers genieten van een typisch staaltje Compagnie Cecilia.

Johan Heldenbergh, iedereen kent hem ondertussen wel van zijn diverse vertolkingen, maar begeesterd als hij is met zijn personages zo ook op papier met zijn verhalen. Een koor van drie vrouwen bezingt de noodlottigheid van het leven. Een Griekse tragedie over koers, leven, pijn en familiebanden. Een Vlaams taaltje, de contreien van Ardooie, Pittem, Roeselare. Verkavelingsvlaams zoals de meesten het noemen. Maar Johan stopt dit ook nog eens in rijm. 'En 't was hier gezellig, maar g'hebt dat vervangen door almaal mislukte van 't potje gerukte nepvintage plastieken fuck formica trash, 't is smaak dat moet tellen, en echte producten geen crème van den aldi en spuitbus crème fraiche'. De drie vrouwen Colette, Martine en Lily zijn verbonden aan elkaar door Giovanni. Jempie Monseré, gestorven in 1971 tijdens een koers , zijn zoon Giovanni, vier jaar later gestorven op gelijkaardige wijze. Colette was verliefd op Jempie, trouwde met een andere coureur Guido en noemde haar zoon Giovanni. Haar zus Martine opende een cremerie en noemde het Giovanni. Lily, in verwachting van Giovanni. De cremerie, het middelpunt van de scene, een retroformica interieur dat doet denken aan de jaren '50 diners in de USA. Het publiek aan beide zijden van de vensters, dichter kan het niet. Op de eerste rij zit je zo dicht dat je je een voyeur voelt, je wordt betrokken, je krijgt een drankje. Jammer genoeg geen wafel met créme fraiche. Bepaalde momenten overstemt de muziek de actrices, 'Sugar Baby Love' , maar alle drie spelen verder, lichamelijk. Laurence Roothooft, een groot talent, een mooie verschijning en nu al een rasactrice ( Lily ), Anouk David ( Martine ) een panter die over de tafels kruipt en wafels, suiker en slagroom serveert op ongelooflijke wijze, een mimiek en een taaltje dat je enkel hoort in de rasechte contreien. Joke Devynck ( Colette ),bijna onherkenbaar, een knappe actrice die hier een slonzige oudere neerzet die zeker niet op haar mond is gevallen. Samen zingen ze een Frans nummer a-capella, je wordt er stil van. Het stuk is ook zeer filmisch opgezet ( dit zal je wel merken aan de beelden ). Een filosofering van Lily over de slingers, een sterk staaltje monoloog. Het noodlot, de vergelijking met Jempie en Giovanni, de poster boven de koffiemachine, de pijn, de frustratie die uitgeschreeuwd wordt, het noodlot. Een herhaling van de geschiedenis, de koers vroeger en nu, ' Ze zijn ne keer derde en 't zijn vedetten'. Waar is de tijd van Jempie, Briek Schotte. De interactie tussen de zwangere Lily, de cremerieuitbaatster Martine die ook het bed met Guido, Colettes echtgenoot heeft gedeeld. Honderd minuten zonder pauze houden deze drie raspaardjes ons aan onze harde zitplaats gekluisterd en bijna tot op het einde laten ze ons geen zucht wanneer ze samen de cremerie opkuisen, het nr. van Jo Leemans zingend, ' Diep in mijn Hart '. De frustraties zijn uitgespuwd, nieuwe contacten kunnen gelegd worden.

Compagnie Cecilia, voorspelbaar met hun stukken, misschien, maar dit verwachten we, wel met de nodige verrassingen.

(Patrick Stieperaere-Eugen Berichtgeving/foto: Stippy)

FN
De volledige fotoreportage vindt U hier...
Meer over Theater    
afdrukken Afdrukvriendelijke versie mailenMail permalink naar dit bericht

Reageer via Facebook of twitter

Tweet

Vandaag