Nieuws uit de Brugse regio

Admission: One Shilling in de Stadsschouwburg

Admission: One Shilling in de Stadsschouwburg
Brugge, maandag 18/11/2013. U kent haar vooral als Hyacinth Bucket, of was het nu Bouquet van de komische TV-reeks 'Keeping Up Appearances' , maar deze in Groot-Brittannië zeer gerespecteerde actrice, heeft ook een uitgebreid film- en toneelrepertoire.

Zij die dachten een vertolking à la Hyacinth Bouquet te zien hadden het mis. Het podium was verdeeld, links de zwarte vleugel voor Piers Lane. Een Australische klassieke pianist, ( Engelse vader en Australische moeder ). Hij is tevens de artistic director van The Myra Hess Day, die jaarlijks opgevoerd wordt in The National Gallery. Zijn Schotse sokken, tartanmotief, geen idee wat de connectie is. Rechts een rooie fluwelen stoel en tafel, waar Patricia haar monoloog, niet acterend, maar meer lezend aan het publiek brengt. Als klein schoolmeisje van de Mersyside had ze ooit een concert van Myra in de oorlogsjaren bijgewoond, zoals Patricia ooit in een interview gezegd had. Lange tijd koos ze enkel de projecten die haar nauw aan het hart lagen en waarvoor ze iedere ochtend naar uitkeek. Eén van deze was 'Admission: One Shilling', haar eerbetoon aan Myra Hess, de Britse pianiste. Ze bewonderde haar stijl, haar toewijding aan de muziek. Tijdens de show leest de 82 jarige Routledge extracten voor uit interviews, radiofragmenten en brieven. Dit terwijl Piers Lane tussendoor fragmenten speelt van Hess' haar bekendste stukken van Beethoven, Bach, Schubert, Brahms en Chopin. Patricia brengt een impressie van de concerten die doorgingen in The National Gallery, geïntegreerd met Lanes pianospel. Nu en dan overvloeiend en tevens gebruikmakend van enkele historische geprojecteerde beelden. Zij dirigerend, de grote dame van theater en film. De magie tussen beide klikt enorm, de jarenlange samenwerking en de bijbehorende vriendschap. Kristalheldere stem, typisch Brits, de 'Very proper and gentle humour' van Myra vertellend. Aangenaam en leerrijk. Zij die niet houden van klassieke muziek, Piers is een toppianist die je stil houdt in je zetel, de juiste fragmenten, herkenbaar. Het fijne toetsenspel net alsof je er bij was in die woelige oorlogsperiode.
Enkele anekdotes en geestigheden. Wandelend op de pier in Brighton, 3 september 1939, het kraampje met de waarzegger, geen verre verplaatsing. De aankondiging van de oorlog. "Propostely", te gek om met woorden te zeggen : spelen in The National gallery, "… why not at Buckingham Palace …'. De besprekingen," … what shall we do …", " … something like the Mad Hatters Tea party …". Oktober 1939, het eerste concert, plaats voor ongeveer 200 personen. Buiten een rij van duizend man. " A queue", she said, " around 850 crowed in". Het begin van meer dan 1000 concerten, waarvan ze er een goeie 150 zelf zou spelen. De storingseffecten : het geritsel van lunchpapier, opgelost door zelf een kantine te openen waar ze sandwiches konden kopen. De dagelijkse klokgeluiden van St. Martins, afspraken gemaakt omtrent het uur en tijdsduur. En op Trafalgar Square onderhandelend met de militaire bands die Colonel Boogey speelden terwijl Brahms in the Gallery weerklonk. Als er B-52's overvlogen, werden de toetsen iets harder gehanteerd. Verhuisd naar de kelder tijdens de Battle of Brittain (1941), koud, kil en weinig plaats. Patricia nu en dan kijkend naar het publiek, iedereen in een soort trance houdend, en Lane zijn pianospel de schouwburg vullend.

Het was stil, hoesten, kuchen of gsm geluiden : geen, of niet merkbaar. Iedereen was in de ban van haar stem. Zij en enkel zij hield het publiek aan haar gekluisterd. Nu en dan wel enig gelach, hilariteit met enkele woordspelingen of grappige toestanden.

"A chameleon in Scottish tartan". Sinaasappelen zorgden voor het herstel van de glazen koepel in The National Gallery, waaronder de eerste concerten gegeven werden. "You can flirt with a lot of husbands and in between playing concerts". Haar uitlating over de getrouwde vrouw en/of haar carrière, "I was never married … nor divorced". Hoe moet een getrouwde vrouw zich gedragen ?
Help us face the days, a cultural blackout, fundings,… zes en een half jaar was The National Gallery een vlucht voor de verschrikkingen van de oorlog. Myra Hess kreeg er de Dame Commander of the British Kingdom voor. Altijd geassocieerd met Brahms, om het even waar ze speelde. "Jesu, Joy of Man's Desiring", de chorale van Cantata No 147. Brahms' "Jezus, Bleibet meine Freude" , die ze arrangeerde. Haar commitment to the music en de performers. Zoals het warmste en staande ovatie ooit die een performster van Duitse liederen in ontvangst mocht nemen. Dit nadat ze haar concert wilde afgelasten. "… Would the public like to hear the German language ?..." Myra spoorde haar aan om dit niet te doen. En dit in de woelige oorlogsjaren.
Myra Hess een grote dame, Patricia Routledge een andere grote dame, die zelfs enige gelijkenis vertoont met Myra, uiterlijk en misschien wel ook van karakter. En Patricia had ook iets gelijkaardigs aan qua kledij, conform met de grote geprojecteerde foto van Myra Hess aan haar piano.
An evening to remember zoals de Lunchtime Concerts van Myra Hess ook nooit zullen vergeten worden.

Patricia Routledge, nog tweemaal te bewonderen in ons land in december.

(Patrick Stieperaere-Eigen Berichtgeving/Foto: Stippy en CC Brugge)
De volledige fotoreportage vindt U hier...
Meer over Concert    Theater    Andere Culturen    Geschiedenis    Evenementen    Binnenstad    
afdrukken Afdrukvriendelijke versie mailenMail permalink naar dit bericht

Reageer via Facebook of twitter

Tweet

Vandaag